Van Pispot Naar Doofpot: WMO Beleid in de Gemeente Leudal

Over dit protest (update 1 aug 2017)

Deze protestblog is begonnen als een persoonlijk protest om wanbeleid in mijn gemeente open te stellen aan maatschappelijk discussie en verontwaardiging. 4 maanden na de lancering van deze blog consolideren enige bloggers en activisten die eveneens ontmenselijking, bureaucratie of wanbeleid in de zorg voor chronisch zieken, gehandicapten of anderszins beperkten meemaken en maken wij ons gezamenlijk sterk om een hard tegengeluid te geven aan de mantra’s van de veroorzakers van deze ellende:

De politiek die op het pluche blijft, de gedecentraliseerde overheid, graaiers in zorgsectoren, falende gerechtigheid en aanhoudende juridisering van aanvragen voor zorg en hulp aan hen in onze samenleving die vaak uitstel daarvan niet kunnen verdragen. Letterlijk en figuurlijk niet.  Per 1 augustus 2017 is deze blog niet enkel actief op lokaal gebied, maar ook landelijk om ruchtbaarheid en openlijke discussie te bewerktstelligen inzake alle mogelijke misstanden die de doelgroepen treffen.

Het is tijd voor een EigenRegie(R)Evolutie!


 

Alle onderstaand vernoemde feiten, danwel alle zoals op deze gehele protestblog vermelde zaken, zijn met schriftelijk bewijs onderbouwd. Voor journalisten en pers: Het staat u vrij hier volledige inzage in te krijgen.

 


 

Lokaal protest

door @doofpotwmo

Leudal verdient Goud… ?
csm_gouden_sociale_gemeenten_188849da8aDus om in stijl te blijven: Een golden potty voor de gemeente Leudal die onlangs op basis van selectieve feiten, toch voldaan heeft aan de criteria (Innovatie, daadkracht, transparantie en het zoeken naar creatieve oplossingen voor taaie problemen) behoort tot Gouden sociale gemeenten. In deze post kunt u lezen kunt u lezen dat die “gouden” status echter een gekochte onderscheiding is waarmee de gemeenten niet op basis van prestaties maar na bijdragen van een exorbitante bijdrage ‘mogen prijken’ met deze fake medaille.

Gemeenten, die beweren ook bureaucratie aanpakken, aldus het redactionele stukje in 1Leudal Nieuws van 29 maart 2017 getuigt:

“In de aanpak proberen zij samen ook de bureaucratische problemen op te lossen….”

No Shit!

 

It’s all, and only about Image

“Maak de leugen simpel, maak ‘m groot en blijf hem herhalen tot iedereen het gelooft”

Vooral de gemeente Leudal zelf, die na die overdrachtelijke gouden medaille wel nog 25.000 Euro gaat besteden aan haar IMAGO. Imago is een “hot topic” in Leudal.
(Meer daarover hier)

De Gemeente Leudal heeft nu namelijk bewezen dat ze een burger, belastingbetaler, een lid van de “sociale” doelgroep structureel negeren, boycotten, doodzwijgen  en in mijn “taai probleem” in het  geheel totaal geen daadkracht, transparantie of oplossingen zoekt.

Enige hongerstakingen, noodkreten en morele oproepen verder…
Onlangs heb ik dan maar de zoveelste hongerstakingen en noodkreten, het gehele college van B&W en alle raadsleden van de Gemeente Leudal een bericht gezonden in de hoop dat het deze keer en op die manier nìèt in de doofpot zou belanden. Dus echt wel.

Op de reguliere grondrechtelijke klacht- en bezwaarschriften wordt namelijk ook niet gereageerd. Hoorzittingen vinden niet plaats en klachten worden behandeld door beklaagden. Zonder resultaat of course.

Respons percentage politiek Leudal: 2,85%.
Ik hoop waarachtig dat u het beter doet bij de komende Gemeentelijke verkiezingen!

Ik sta er nog steeds van te kijken dat van de 35 geaddresseerden er zegge en schrijve 1 (ja waarachtig: één) raadslid inhoudelijk heeft gereageerd. Beetje jammer dat de dames en heren van de Raad mijn brief enkel “ter kennisname aangenomen” hebben.

Dat gezegd hebbende kan ik nu dus wel concreet de conclusie trekken dat men op de hoogte is van wanbeleid maar het hierbij laat.

Responspercentage bestuurlijk Leudal: 0%
Het College van B&W nam niet eens de moeite de brief überhaupt te bevestigen voor ontvangst, blijft zich nog steeds in volslagen stilzwijgen verhullen. Ik zal heel hard voor u gaan bidden dat u nooit gehandicapt raakt in deze gemeente. Beschamend.

Resultaat
U heeft nu wel gezamelijk bewezen mensonwaardige omstandigheden die al ruim 5 jaar bekend zijn binnen het Gemeentehuis te gedogen.

Of zal ik zeggen daardoor na zoveel tijd nu toch wel enigzins medeplichtig aan nalatigheid en verwaarlozing van de zorgplicht?

  • Klacht- en bezwaarschriften die door de Gemeente Leudal bevestigd worden voor ontvangst
  • Vastgestelde en maar meteen ‘par lettre’ verdaagde besluitdata worden formeel meegedeeld…
  • maar nooit werkelijk in behandeling worden genomen.

Maar het is officieel sinds de Raadsvergadering  van 21 Maart 2017!
Bestuurlijk èn politiek Leudal heeft collectief besloten mij een doofpot te verstrekken!

Wetende dat:

  • Ik maanden al dan niet jaren moet wachten op WMO-voorzieningen.
  • Talloze aantoonbare onzorgvuldige indicatietrajecten bloot heb gelegd
  • Ruim 16,5 jaar een aaneenschakeling van bestuurlijke ellende

Klik hier voor het Overzicht: 16,5 jaar keiharde feiten

Cliëntondersteuning greep niet in?
Wellicht als je dat ‘(voor)recht’ in de Gemeente Leudal krijgt. Onverminderd mijn recht daartoe, behoor ik niet tot die selectieve groep gelukkigen.

Onafhankelijke cliëntondersteuning blijkt niet onafhankelijk volgens MEE’s eigen regiodirecteur. De gemeente Leudal een gehandicapte ook deze verplichting vanuit de WMO2015 verzaakt.

Inmiddels heeft Gemeente Leudal haar onafhankelijke cliëntondersteuning bij AMW-ML geplaatst. Deze zijn al officieel sedert 19 mei 2017 doende een afspraak te bemiddelen, de Gemeente weigert echter mondeling, telefonisch èn schriftelijk elke vorm van overleg. (Sedert Juli 2016, Status Aug 2017)

Lees hier meer over dat recht op onafhankelijke cliëntondersteuning

Expertise
Ik weet niet waar die is maar niet in de gelederen die mijn dossier ‘beheren’. Er zijn namelijk net iets teveel besluiten genomen  die zelfs tegen de eigen WMO-Verordering van deze gemeente ingaan.

Zelfs fatsoenshalve afspraken nakomen om terug te bellen of te emailen wanneer men een afspraak poogt te maken met de verantwoordelijke wethouder, zit er niet in.

Inclusie. Participeren. Meedoen. Samen. Sociaal!
REALITY CHECKWhatever kreten er gebezigd worden om de speerpunten van de WMO aan te duiden, ze staan vooral zo mooi op papier.

Voor een gehandicapte is die ‘inclusie’ soms ver te zoeken vooral als je toevallig woonachtig bent in de Gemeente Leudal.Inclusieve samenleving, moet ik daar als Nederlander een visum voor aanvragen?

Enkele voorbeelden:

6,5 jaar wachten op een nieuwe elektrische rolstoel die na een ernstig ongeval in 2009 door nalatig onderhoud nooit meer veilig gereden heeft. Met als resultaat 9 maanden plat in bed met hersenschudding, schouderluxatie met onherstelbare schade, hersenvochtlekkages en meer zelfs blijvende complicaties.

15 maanden wachten op een handbewogen rolstoel, en passant zelfs geen vervanging krijgen voor versleten banden. Omdat het hulpmiddel onderhevig is aan de sterfhuisconstructie van een leverancier die de gemeentelijke aanbesteding niet gewonnen had. Die geen ‘zin’ had om zelfs een rooie cent uit te geven aan een paar banden, met als resultaat een ongeval en 5 maanden bedlegerigheid.

2 weken zonder hoepels. Of een gemeente die passief blijft wanneer de ‘hofleverancier” je gewoonweg weken zonder hoepels aan je rolstoelwielen laat zitten. Voor alle mobiele lezers onder u: dit komt op hetzelfde neer dat ik de pedalen van uw fiets haal en dan zeg ga maar fietsen.

4 Trajecten voor een keukenaanpassing sedert 2001. Een niet aan rolstoelgebruik aangepaste keuken die in 2004 leidde tot een ongeval en enige maanden later de diagnose gesteld werd: Therapieresistente en zwaar invaliderende PTSD (Post Traumatische oftewel Sudeck Dystrofie) a.k.a. CRPS1 met een zeer sombere prognose. Ik in 2006 onder protest het zòveelste indicatietraject ondergaan heb voor een aanpassing van die keuken, met dezelfde uitkomsten over hoe en wat aangepast dient te worden om gebruik, zelfstandig- en veiligheid te waarborgen. Aanpassingen die anno 2017 nog steeds niet gerealiseerd zijn.

Ik nog steeds niet zelfstandig bij mijn kraan kan komen al was het maar om een bak koffie te zetten. Simpelweg omdat het aanrechtblad tot mijn schouders reikt.

Het ligt aan ‘mijn manier van communiceren” keuvelen de juristen over de foon….
Make no sense tenzij een gehele ‘taskforce’, een multi-disciplinair team van alle denkbare instanties van hoog kaliber ons in 2008 ging helpen en zij geconfronteerd werden met dezelfde behandeling van stilzwijgen, tegenwerking en passiviteit door de gemeente Leudal. En kennelijk ook communicatieve skills ontbeerden? Dacht ut niet!

Dan roep je toch gewoon dat ze “gestoord” is!
Maar wacht!

Mij is wel jarenlang onterecht, ondersteunende begeleiding individueel ontnomen is en ontzegd bleef omdat ik geen grondslag “Psychisch” had/heb. Op een paar zelf verzonnen diagnoses door ambtenaren  die die mantra heel graag ondreunen zodat ze er echt in gaan geloven.

Om dan in 2015 stomverbaasd te lezen dat een tot die anamnese niet geschoolde noch bevoegde ‘klant-regisseur WMO’ die diagnose weliswaar in een verslag neerpent. Waarvan akte en klacht die evenmin behandeld wordt.

Echter na kennisname van de inhoud verzond ik onverwijld mijn enigzins sarcastische “aanvraag” om die twijfelachtige ‘diagnose’ dan maar als grondslag te erkennen. Om zodoende dan maar op die manier aanspraak te maken op de funktie OB-I en dit onmiddellijk toe te kennen omdat die ontbrekende grondslag nu wel bestond! Maar nee, ook dat werd genegeerd. Toekenning duurde namelijk nog een aantal maanden.

Hoeveel ambtenaren heb je nodig om de waarheid op papier te krijgen? Antwoord: 2
Duur: 6 weken die aanwezigen bij het gesprek (t.w. de Gemeente Leudal tesamen met een niet-onafhankelijke cliëntondersteuner a.k.a. aan gemeente gedetacheerde MEE medewerker) nodig bleken te hebben om pas na 3 revisies van het gespreksverslag enigzins waarheidsgetrouw rapportage te doen. Althans genoeg om het maar “voor gezien” te tekenen.

Met medeweten van de Gemeente Leudal 5 jaar verstoken van basale voorzieningen
Nu al sedert 2013 tot heden voortdurend, ik in afwachting ben van een aanpassing die mijn veiligheid moet garanderen in een natte cel waartoe de Gemeente Leudal destijds al de noodzaak bepaald had. Om de meest basale levensbehoeften mogelijk te maken.

Verzoeken aan de gemeentelijke WMO, de wethouder en overige betrokkenen om in overleg te komen worden niet beantwoord. Aan meer dan 14 verzoeken om een huisbezoek wordt evenmin gehoor gegeven. Doodvermoeiend. Wat een gezeik.

Golden medals, Golden Potties, Golden Showers
Over gezeik gesproken…
Na het “La Paay”-debacle Nederland wel wat gewend lijkt te zijn als het om fysieke ‘excreties’ gaat. Werkelijk alle moraal, hilariteit en schaamte voorbij.
Ongetwijfeld zelfs enige gemeentemedewerkers in Leudal hierdoor afgeleid zijn zoals geheel Nederland als we de pers mogen geloven.

Nu ben ik “La Paay” niet!
Is mijn persoonlijke situatie alles behalve hilarisch.
Noch ‘waait’ mijn persoonlijk ‘debacle’ niet over.
En ben ik het toch echt beu dat er over me (heen) “gezeken” wordt!

Schaamte? Die ben ik nog steeds niet voorbij.

Zelfs niet nadat ik de dames en heren van de gemeente of de talloze indicatiestellers de voor mij vernederende gang van zaken betreffende levensnoodzakelijke ‘excreties’ al tientallen malen heb uit moeten leggen in de afgelopen jaren:

Letterlijk No Shit…!
no-shit-signWaarom de gemeente Leudal – van WMO-loket tot aan het college van B&W – al 5 jaar wetende dat ik als gehandicapte uit mijn rolstoel op de grond moet kruipen om mijn ontlasting aldaar manueel te verwijderen, zich niet schamen is mij een raadsel.

Wetende, dat na de ’handeling’ een ander moet komen om letterlijk de ‘stront’ op te ruimen.

Of hoe een mens zich moet voelen als je zo jaar in jaar uit in de steek wordt gelaten en er bij iedere noodzaak tot…aan herinnerd wordt en die vernedering keer op keer maar moet blijven ondergaan.

Nu bijna 16,5 jaar gehandicapt, rolstoelgebonden en vooral tegengewerkt op manieren die werkelijk alle doelstellingen van de WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) met de voeten treden. Maar vooral ondermijning en ontzeggen van voorzieningen waardoor ik het een na het andere ongeval krijg – met onnodige achteruitgang van dien – omdat er sprake is van onveilige situaties ten gevolge van het uitblijven van, of niet adequate voorzieningen.

Preventiebeleid
Artikel 1 van het Ministerie van VWS: Preventiebeleid. Of in zovele wet- en regelgeving, (inter)nationale verdragen en mensenrechten. Niet voor niets. Vorig jaar (2016) was doodsoorzaak nr 8 :vallen. 3300 mensen dood na valpartij in huis

Lees meer over Mensenrechten in de zorg

Voorkomen is namelijk beter als genezen. Vooral zoals de Gemeente Leudal weet dat genezing in mijn geval geen optie meer is. Ook dat weet men al sinds het jaar 2004. En ook dat enkel die preventie kan zorgen voor  behoud van wat er aan functies überhaupt nog over is gebleven.

Overheid verplichtingen recht gezondheidIn plaats van naleving van Artikel 1 van VWS, verdragen en mijn vermeende rechten ten spijt, ondanks de verplichtingen van de overheid ervaar ik stelselmatige frustratie van trajecten om voorzieningen bewerkstelligd te krijgen leiden tot onnodige, disproportionele toename en verergering van mijn handicap en aandoeningen.

Niet geheel onbelangrijk: vermijdbaar hard achteruit gaan in verhouding tot de geprognotiseerde progressieve aandoeningen enkel omdat gemeentelijk beleid zo uitwerkt.

vrijheidsbeperking

9 Maanden per jaar “detentie”
Sinds het eerdergenoemde ongeval met een rolstoel die niet onderhouden werd, lig ik gemiddeld 8 tot 9 maanden per jaar en dus in toenemende mate van isolement plat in bed. Vragen mensen mij – als ik eens de kans krijg te mobiliseren en naar buiten te gaan – of ik nog leef ?! Hoogst verbaasd, opmerken dat men dacht dat ik al lang dood en begraven was.

En dan in 2016 uit wanhoop 30+ nog wat dagen in hongerstaking ga
hongerstaking wmoTot er na bijna 3 weken passief protest eindelijk een gewetensvolle enkeling de burgemeester hierop aanspreken die daaropvolgend hoogstpersoonlijk naast mijn bed kwam zitten. Mij verzoekende die hongerstaking onmiddellijk te beëindigen met alle beloftes van verbetering in ondersteuning van dien.

Veel beloven weinig geven doet elke “gek” in vreugde leven
Ik wacht namelijk nog steeds op de vervulling van de beloften. Onveiligheid blijft bestaan met gevolgen. Kort daarna namelijk in Juni 2016 heeft de onderhavige situatie tot een ongeval in de badkamer geleid met een zware ruggemergkneuzing als gevolg.

Nog geen maand later in Juli 2016 kreeg ik door de stress van alle tegenwerking een insult waardoor ik helaas nog steeds herstellende ben van spraak- en slikproblematiek.
Ja ja, ik st-t-t-t-totter nog wat af, maar er zijn tal van intelligente mensen die dat doen. Hoewel enigen te werk gestelden binnen de Gemeente Leudal dit (voor)oordeel dat ik ook geestelijk gestoord ben al implementeren middels door de telefoon te roepen dat de verbinding slecht is en dat ze hem gaan beeindigen alvorens ik kon stotteren dat het aan mij ligt en niet aan de lijn.

Het is 2017
3d Jahreswechsel von 2016 auf 2017Excusez-moi, maar het is inmiddels Maart 2017 en ik lig nog steeds plat in bed. Nog steeds verstoken van noodzakelijke onvermijdelijke aanpassingen van de natte cel.

Oplossingen om poepen, plassen en wassen op een menswaardige manier mogelijk te maken na zoveel vernederingen en bekende ongevallen ten spijt, zijn nog steeds niet op handen.

Hoe ver moet je in de gemeente Leudal gaan om voorzieningen te verkrijgen waar een gehandicapte op grond van tal van (inter)nationale wet- en regelgeving recht op heeft?

Om mee te doen?
Om te participeren?
Of om simpelweg, de meest basale levensbehoeften te kunnen verrichten?

Ver dus.
Zelfs meer dan 30 dagen hongerstaken beweegt hier niemand tot aktie.

De overheid heeft de verplichting om het recht op gezondheid en een aantal andere grondrechten te bevorderen, beschermen en verwezenlijken…
De rechten van mensen met een beperking staan zelfs in een VN-verdrag.
Dit verdrag gaat over alle terreinen van het leven, zoals onderwijs, werk, toegankelijkheid en wonen. Het verdrag verplicht de overheid te zorgen voor een samenleving waarin iedereen mee kan doen en keuzevrijheid heeft (inclusieve samenleving). Daarnaast geldt in Nederland de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte. Deze wet verbiedt discriminatie.
Meer in de : Brochure van het College over het VN-verdrag handicap

Het College van de Rechten voor de Mens heeft geïnventariseerd op welke terreinen mensen met een beperking veel knelpunten ervaren. Dit heeft geleid tot 16 punten voor volwaardige deelname van mensen met een beperking aan de samenleving.

Meer in Van verdrag naar inclusie

Maar rechten  hebben is een.
Ze effectueren is een tweede.

Vrijheidsbeperking…
gouden kooiDat e.e.a. toch echt tot letterlijke vrijheidsbeperkingen in alle opzichten van iemand’s leven leidt.

Van de futielste aspecten van zelfstandigheid in leven tot aan participatie in de samenleving aan toe mag kennelijk geen naam hebben.

Speak and be Silenced…
Bestuurlijk en politiek Leudal, dat zich nu collectief bedient van mentaliteit en methodieken dat degenen die hun nalatig- en onzorgvuldigheid aanvechten, de mond gesnoerd moet worden.

Niet alleen mijn persoon, maar zelfs elkaar van het overdrachtelijke kastje naar de muur sturen.

Geen pispot maar een Doofpot….
doofpot.pngGaan de “memo’s” om mij te negeren danwel om mijn email in de /dev/null te ‘bevorderen’ tegenwoordig zo snel door de hiërachie van het gemeentehuis te Leudal?

Ondanks dat men de kennis heeft van deze mensonterende tooestanden, de behandeling, van opzettelijk frustreren van trajecten, stilzwijgen en nalaten van zorg en/ofvoorzieningen lijkt dit beleid nu door elke verticale en horizontale schop-orde heen gehandhaafd te worden.

Over de muur met elke vorm van behoorlijk bestuur…
Dat gezegd hebbende, snijdt het natuurlijk geen enkel hout dat de Gemeente Leudal bestuurlijke verplichtingen van onpartijdig onderzoek, hoorzittingen en beslissingen gewoon over de muur denkt te kunnen gooien. Struisvogelpolitiek meent te kunnen bedrijven tot aantoonbare integriteits-issues aan toe. Met als enig doel: een poging zichzelf te kunnen kwijten van deze onbehoorlijkheden en nalatigheid.

Om de schijn op te houden dat er geen probleem is, terwijl de betroffene de prijs letterlijk met lijf en gezondheid betaalt. En dat al jaren. Gouden Sociale Gemeente. Volgens mij is iemand de A voor SOCIAAL vergeten!

Self-fulfilling Prophecies…
Tsja, Gemeente Leudal, u kunt de self-fulfilling prophecy denken te creëren als rechtvaardiging mij als cliënt wel figuurlijk ‘uit te schijten’, alsof mijn persoon noch de aanverwante fysieke problematiek bestaat of zomaar verdwijnt.

Of me voor gek te verklaren (dat is overigens op uw eigen niet terzake deskundige conto), maar al ware ik zo gek als een deur neemt ook dat de noodzaak van fysieke aanpassingen weg.

En uiteraard zolang ik ademhaal natuurlijk ook nog niet letterlijk ‘uitgescheten’. Dat dan de noodzaak voor aanpassingen blijft bestaan is de Gemeente Leudal ook meer dan duidelijk.

Dieper kan Leudal niet zakken
Nu de Gemeente Leudal op het dieptepunt beland is en mij niet eens meer te woord wil staan noch aanstalten maakt enig bezwaar of klacht te behandelen (laat staan enig traject leven in te blazen) en zo eigenlijk de criteria van haar gouden onderscheiding schendt, laat men mij dan ook geen enkele andere keus dan openbaar te maken wat mij aangedaan wordt.

Opdat eenieder zelf kan oordelen hoe de Gemeente Leudal met een gehandicapte alleenstaande moeder van 4 kinderen omgaat.

Gewetenloze Ondermijning
compassieHoe deze gemeente haar zorgplichten verzaakt en verstoken is van elk moreel besef noch door hen bekende persoonlijke ellende gemoveerd raakt tot daadwerkelijke ‘ondersteuning’.

De werkelijkheid van de praktijk van dit beleid alle karakteristieken heeft van stelselmatige tegenwerking en gewetenloze ondermijning.

Gemeente Leudal, u kunt mijn ‘stem’ of verhaal wel negeren in bestuurlijke trajecten, maar u kunt mij de mond echt niet snoeren.

Artikel 7 Grondwet

vrije meningsuiting.pngZolang ik op welke manier dan ook nog adem haal, zal ik mijn recht op vrijheid van meningsuiting benutten om deze misstanden en nalatigheid aan de kaak stellen.

Nalatigheid die ondanks medeweten van vele medewerkers bij de Gemeente Leudal leidt tot voortdurende ongevallen en daardoor versneld integriteitsverlies van mijn lichamelijke gezondheid.

Om maar te zwijgen van het sociaal isolement en de mate waarin het huidige beleid mijn participatie als burger zwaar onder druk zet.

Daarom deze blog…
Opdat alles wat de Gemeente Leudal in die doofpot denkt te kunnen moffelen toch aan het licht komt.

Indien de Gemeente Leudal niet wenst te communiceren of redelijkerwijs de Wet Maatschappelijke Ondersteuning 2015 toe gaat passen, dan kan iedereen inclus de Gemeente Leudal in elk geval op deze blog lezen welke pogingen ik moet doen om zulks wel te bewerkstelligen.

En wie of wat mij daarin tegenwerkt.
Of wel behulpzaam gaat zijn.

 


1 Trackback / Pingback

  1. #Hongerstaking tegen #WMO beleid in @GemeenteLeudal – Doofpot WMO Leudal

Reacties zijn gesloten.

%d bloggers liken dit: